Als oudste nog werkende biodynamische boerderij van de wereld heeft Loverendale in Oostkapelle vele mensen geïnspireerd. Ook de Amsterdamse activist Roel van Duijn vond op Loverendale het antwoord dat zijn leven veranderde. In het aardappelveld kreeg hij de ingeving voor de Kabouterpartij, de eerste politieke partij in Nederland met een uitgesproken groene agenda. Op de website van BD Grondbeheer, die een actie is gestart voor behoud van Loverendale, wordt Roel van Duijn geïnterviewd over zijn intense band met Loverendale.

Hoe kwam Loverendale op je pad?
“Dat begint bij de dood van Provo, de protestbeweging die we in 1965 hebben opgericht, om de gevestigde orde te provoceren en wakker te schudden met ideeën over democratie, ecologie en kunst. Ik was het er niet mee eens om Provo op te heffen maar deed toch mee uit solidariteit met de anderen die dat wel wilden. Ik dacht: hemel, hoe moet het nu verdergaan met de revolutie? Ik was ervan overtuigd dat we Nederland en de wereld moesten veranderen met meer vrede en meer houden van de natuur. Ik werd ziek, ging in bed liggen en was ervan overtuigd dat ik doodging. Na drie maanden kwam de dokter langs en zei: je ligt te piekeren over de revolutie, je moet op een boerderij gaan werken. Toen schoot het woord ‘Loverendale’ bij mij binnen, als een toverwoord dat mijn leven zou gaan veranderen. Ik kende dat woord omdat mijn ouders volkoren brood van Loverendale aten. Ik zocht het telefoonnummer op en kreeg de boer aan de telefoon. Hij zei: je moet je baard afscheren, want daar houden de Christelijke boeren hier niet van. Ik dacht: ik wil beter worden, daar heb ik mijn baard wel voor over. Ik nam de trein naar Middelburg en ging als vrijwilliger aan de slag.”

Wat was je eerste indruk?
“Een sprookjesachtige, nieuwe wereld. De tuinster Wilfriede Guépin stond daar in de moestuin en gaf mij het gevoel dat ze met iets ontzettend belangrijks bezig was. Ze was niet zomaar aan het wieden, ze was de wereld aan het veranderen. Aangezien ik nog nooit wat met mijn handen had gedaan, was ook dat een sensatie voor mij. Tot nu toe had ik alleen in woorden en ideeën geleefd, nu moest ik de heg snoeien en aanpoten, dat deed me erg goed. Ik voelde aan mijn lichaam dat ik beter kon worden en dat was precies wat ik wilde. Dat kwam ook door de inspiratie van Loverendale en de stimulerende en geneeskrachtige sfeer er omheen. Ik had een lange treinreis gemaakt maar niet voor niks. Het was een tijdreis naar lang geleden en tegelijkertijd naar de toekomst. Ik had het gevoel dat ik uit de stadstijd was gestapt in het ritme van de natuur, seizoenen en dagindeling. Het was vroeg opstaan en havermoutpap eten. Een van de monumentale dingen die ze er deden, was het bakken van sportkoeken. Dat waren heerlijke, ronde koeken met volkorenmeel en honing van tien centimeter doorsnee of zoiets. Die koeken gaven kracht en waren echt een groot succes. Ik heb ze nog persoonlijk gebakken samen met het personeel, dat aan de koekjeslijn stond. Een goede vriend van mij treurt er nog steeds om dat er geen sportkoeken meer zijn.”

Lees verder bij BD Grondbeheer