‘Komend uit een kleine familie wist ik tot de leeftijd van een jaar of dertig nauwelijks iets over kleine kinderen, behalve de theoretische kennis die ik tijdens mijn studie geneeskunde moest opslokken, en korte ontmoetingen tijdens het spreekuur. Ik wist dan ook niet wat me overkwam toen ik een dagje meeliep in een peutergroep. Vooral de enorm snelle wisseling in stemming bij die kleintjes vond ik verbijsterend. Van totale ontreddering kon het in enkele seconden omslaan in grote vreugde; ik werd er bij wijze van spreken duizelig van. Ze werden door elke prikkel meegesleept en aan elke verandering overgeleverd. En niet alleen in hun ziel; ook in hun handelingen leken ze gestuurd vanuit de buitenwereld. Hoe is dat dan nu, bij ons “grote mensen”?’

Dit schrijft oud-huisarts Johanna Priester in Ita, het ledenmagazine van patiëntenvereniging Antroposana. Dit artikel staat ook online op de website aldaar, onder de titel Rustpotentiaal – Hoe ons lijf ons voorleeft wat we nodig hebben.

Om uiteindelijke uit te komen bij:

‘Meer en meer zullen we zélf zorg moeten dragen voor rust in onze binnenwereld, teneinde ook de vrijheid die in die rustmomenten verborgen is, te kunnen inzetten. We krijgen in onze huidige maatschappij steeds meer prikkels te verwerken, en worden dus steeds meer uitgedaagd. Dat kan een bedreiging zijn, maar is ook een teken dat we aan de volgende stap toe zijn. Een kleuter heeft geleerd zijn jas dicht te ritsen als de wind opsteekt, zijn ouders hoeven dat uiteindelijk niet meer te doen. Welke poorten sluit jij als het gaat stormen?’

Beeld: Bergen public library, unsplash